"ر" دفتر شعری از رباب محب

سکوت
حاشیه می شود
به روی تمام فصلهای من

برگ برگ می شود
شیرازه ام از هم می پاشد

بوی نفتالین
فضله ی موش
مقدمه و پایان جویده شده

من مانده ام
و کتابی بی آغاز و بی سر انجام
با حاشیه ای از جنس سکوت

حرف تو که می شود
حاشیه
از جنس تو می شود
پرنده می شود
جوجه می گذارد
و کلمات بلند بلند
ترا به نام صدا می کنند

چگونه می توانی
در دستانی که بی نام و نشانه اند
لانه کنی

این آخری به نام سکوت از جنس تو می شود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(۱)

کودک سیاه
همچو خورشیدی
که مدام
جمعه هایش را
تلخ و گزنده می زاید
آبستن دقایقی سیاه تر از
گیسوان شبم
آبستن ثانیه های تلخ تر از شرنگ
و کاری تر از نیش مار

مادرم راست می گفت
حرفهایم
نیش می زنند
و چون سوزنی
صفحه ی روح آدمی را
خراش می دهند

بیچاره مادرم راست می گفت
من
باکره ای بودم
که آخرین هم خوابه ام
از نوادگان جمعه شد
همین است که آبستنم
آبستن نواده ی دیگری از
جمعه ی سیاه

گناهی نکرده ام
اگر شبی را به جرم مستی
در آغوش ماه سر کردم
و شبی به یاد ماه
بر لبان جمعه بوسه زدم

گناهی نکرده ام اگر
بارها
در آغوش ماه و کیوان و مشتری خزیده ام

گناهی نمی کنم اگر
این طفل سیاه را
جمعه که نه
چهارشنبه ای بر زمین بگذارم

(۲)

ما افسار پاره می کنیم
گویی
تمام بادهای عالم
افسار گسیخته اند
و به بهشت سر کشیده اند
شعله های سست شومینه را هم
امان نمی دهند
ما
کنار کسالت آتش
یخ می زنیم
زوزه های مرگ را که از حلقوم
سیاه و خشکیده کتری برمی خیزد
را در گوش پنبه می چپانیم
سیبهای سرخ نیز یخ زده اند
دور افتاده ایم
تمام پیچهای جاده را
کولاک گرفته
خاطرات داغ و شرجی جنوب هم
گرممان نمی کند
نه!
این قصه سرانجام زیبایی ندارد
ما افسار پاره می کنیم
مثل همین بادهای توهم زا
به آغوش هم زخمه می زنیم
تا برای آخرین بار
گرم شویم

(۳)

مرد من

مرد من مردی
از میان باغچه ی زحل
پیراهن یاسی مرا
به بند نقره ای ماه می آویزد
و به شمار غنچه های شکفته و نا شکفته
میهمان کبودی چشمانش می کند

زنجیره ی دستانش
بوی گلابی می دهد
گونه هایم هزار طرح خنده را
چال می شوند
می خزد
در میان شوره زار تنم
می کشد
پیراهنی از جنس عشوه برتنم

گم می شوم
در میان لحظه ها
راه می بندم
بر تهاجم خستگی ناپذیر غصه ها

همچو نور
همچو سایه
شور می شود
جان می دهد
و بخت مرا به سپیده ی صبح
پیوند می دهد

مرد من
از میان رنگین کمان زحل
زندگی را
در من نشاء می زند

(۴)

شهر دوستت دارم ها

من این شهر را دوست دارم
شهر دوستت دارم هایت را
که کوچه هایش به نام بوسه اند
و خانه هایش
به حجم یک آغوش

من این شهر
شهر بدون طول و عرض جغرافیای را
دوست دارم
تا به عرض شانه های تو
به طول دستهای تو
در آن خانه کنم

من این شهر بی نشانه را
دوست دارم
تا کنار تو بیایم
زلالی کلام تو را نشانه کنم
و در برکه ی روان لبخندت
تنی تازه کنم

من این شهر
شهر بی دغدغه را دوست دارم
که کلاغهایش به جای قار قار
شعر می خوانند
و جمعه هایش
سکوت همرنگ ترا مژده می دهند

من این شهر
خالی از چراغ قرمز را دوست دارم
تا آنقدر بگویم و بگویم
تا راه بندان شود
و سبزی نگاه تو
راه گرفته ی دل را
باز کند

من این شهر
شهر دوستت دارم هایت را
دوست دارم

(۵)

یک جرعه لبخند
همین نام تو کافیست

تا در دخمه ی روزگار

طلوع و غروب را فراموش کنم

مرا که می دانی

در آخرین نگاه تابستانی خورشید

طلوع کردم

و در تنگنای لمس تو

غروب می کنم

آفتاب سر زده

تو هم سر می زنی

از پشت اشتیاق کودکانه ات

و سایه می شوی

به روی حس زنانگیم

بساط صبحانه آماده است

فنجانها از لبخند پرند

و دوستت دارمها در سبد چیده

دست و رویت را شبنمی بزن

تا من لقمه های عشق را

برای کودکانه هایت تکه تکه کنم

و فنجان لبخند را

به روی شعله ی بوسه گرمتر

تا تو صورتی تازه کنی

من خطوط زرد را

از پیشانیم پاک می کنم

و فرش آرزو را

برای قدمهای تو باز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نام: اعظم کمالی متولد:1349 شمسی .1970میلادی. دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات فارسی. ساکن تهران.

بوته شمعدانی

The bilingual anthology of women poets from the Middle ages Persia to the present time Iran

The book can be preordered at info@prapublishing.com

The Seven Valleys of Love 

The Bilingual Anthology of Women Poets from the Middle Ages Persia to the Present Time Iran 

Translations and Editing by Sheema Kalbasi

The title of this anthology of Iranian women's poetry, collected and translated into English by Iranian-born American-based poet and woman of letters Sheema Kalbasi, refers to the narrative of the medieval Persian allegory Mantegh ot-Tayr (Conference of the Birds) written by Farid od-Din Attar.

Attar, one of the seminal figures of early Persian literature, was also one of the most committed advocates of the doctrines of the incipient Islamic mystical movement, Sufism. Attar's literary concepts, such as the motif of 'the Seven Valleys of Love', had a profound effect on not only future Persian-speaking poets (most notably Rumi and Hafez); but also introduced, or at least for the first time articulated unambiguously, a number of tenets of one of the medieval world's most significant and enduring theosophical schools.

Among these notions was Eshgh (literally 'Love'), which, in a Greco-Western episteme, seems closer to agape than either philia or eros. This ideal was most vividly illustrated in Attar's abovementioned narrative verse, in which a group of thirty birds embarks on a journey to meet the majestic Si-morgh – a mythological giant bird symbolizing wisdom. Instead of finding the Si-morgh as such, however, the birds experience something ostensibly more poignant: they undergo the Sufi concept of Fana (Annihilation). At the end of the tale, as a consequence of enduring the arduous journey and traversing the Seven Valleys of Love, the birds have somewhat unwittingly effaced their selves (or egos); and have, as a result, unified to constitute an assembly of thirty birds, that is – in Persian – si (thirty) morgh (bird/s). The ordinary birds have, in other words, become the legendary Si-morgh in and of themselves.

It is of great interest and pertinence that Ms Kalbasi has named her anthology after the above mystical idiom. Many of the poets presented in this volume have experienced journeys similar to those of the parabolic birds; and it can be said that these authors, by the virtue of being women in an intransigently and institutionally patriarchal society such as Iran, have too had their egos threatened (although by no means 'annihilated'), and that they too have succeeded in not only surviving the travails and brutalities of sexism but have also found a Sufi-esque kind of love, solidarity and inspiration that has resulted in passionate and provocative poetry.   

            This is not to say, however, that this collection presents a 'journey of self-discovery' in a positivist, New Ageist sense; and neither can all the authors collected in The Seven Valleys of Love be classified as classic survivors. The mid 19^th century poet Tahereh Ghoratolein, for example, was brutally murdered by the then Shah of Iran because she repudiated the hejab veil in public and proselytized for the banned Baha'i faith. The poem of hers included in this book, a close-formed ode or ghazal, can be seen as a poem of intense, almost agonistic, yearning for an unattainable beloved. It is by no means a generic 'feel good' love poem; but a profoundly devotional and theological exploration of melancholy or, as Keats may have it, 'the wakeful anguish of the soul.'

            The lyrics of the above martyred feminist sit alongside those of other articulate and committed Iranian women poets in Ms Kalbasi's unique anthology. One of the other great strengths of Ms Kalbasi's work is her decision to present lesser-known poets in place of such well-known figures as Forugh Farrokhzad, Simin Behbahani and Parvin Etesami. This editorial decision is visionary and courageous. By bringing new and/or marginalized poets to an international readership, Ms Kalbasi has broken one of the most stifling taboos of poetry anthologies – that of presenting only the famous/classic 'public' poets – and has, as a result, opened a new front in giving voice to female artists usually denied exposure by unapologetically sexist and/or elitist culture industries in Iran as well as the Anglophone world.

            Another important and immensely valuable dimension of this anthology can be found not only in the shared identity of the authors presented – their being Iranian and/or Persian-speaking women – but in the poems themselves, and in the range and diversity of periods, voices, discourses and poetic genres included in the book. The Seven Valleys of Love comprises poems from medieval Arabic/Turkish ruled Persia; as well as poems from the independent unitary Iranian kingdoms of the Safavid and Ghajar monarchs; as well as works by modernists and post-modernists of the Pahlavi Dynasty and the Islamic Republic. Included are also poems written in Persian by members of the considerable Iranian diaspora communities. Therefore Ms Kalbasi's selection cuts across not only chronological divides but also aesthetical and ideological chasms. Some of the poems here are versified, others are free-formed/prosaic; some are romantic/erotic in a broad sense, others speak to the specific socio-political contexts in which they were articulated.

            My final evaluation of this exciting new anthology concerns what   – at least for today's mainstream Western readers – may constitute the book's most noticeable characteristic: its representation of work by poets from Iran, that terminally demonized/dehumanized 'axis of Evil' nation that has seemingly been at war with the West since the Battle of Marathon between ancient Greeks and Persians in 490 BCE. It is my belief that by exposing the journey of Iran's women poets through 'the Seven Valleys of Love' Ms Kalbasi has depicted and emphasized the humanity and dignity of one of world's most misunderstood peoples, and has made a significant contribution to facilitating a cross-cultural dialogue in place of a nefarious 'Clash of Civilizations.'

Dr. Ali Alizadeh, PhD Deakin

An outstanding and honest voice from the Middle East, Sheema Kalbasi (born November 20, 1972, in Tehran, Iran) is a human right activist, an award winning poet, and literary translator. She is the director of Dialogue of Nations through Poetry in Translation, director of Poetry of Iranian Women Project, the poetry editor of The Muse Apprentice Guild and the co- director of the Other Voices International. She has authored two collections of poems, Echoes in Exile in English, and Sangsar (Stoning) in Persian. Kalbasi's work has appeared in numerous magazines, literary reviews, anthologies, and has been translated into several languages. She is one of the few literary figures to promote poets of Iranian heritage as well as international poets to an English speaking audience. Furthermore she has created the horizontal and vertical, a new style in poetry. Kalbasi's work is distinguished by her passionate defense of the ethnic and religious minorities' rights. She has worked for the United Nations and the Center for non Afghan Refugees in Pakistan, and in Denmark. Today she lives with her husband and daughter in the United States.

اطاق سوسیالیست فوروم

حجاب زن سند نجابت اوست ( !)

... و چهره نمایشی برای جشنواره های سینمایی

  سال گذشته در پنجاه و نهمین دوره جشنواره فیلم کن، ج. اسلامی بر اساس روال همیشگی و قرار و مدار نانوشته، یک بسته حاوی اکثر فیلمهای بزکی (40فیلم) را به جشنواره کن فرستاد، تا آقای ژیل ژاکوب یکی دو فیلم را بگذارد در بخش مسابقه و چند فیلم را هم بچپاند در بخش های دیگر مثل دوربین طلایی، دو هفته کارگردانان و... و در نهایت با دریافت نخل و دیپلم و تشویق و با به راه انداختن هیاهوی بسیار برای هیچ، فیلمسازان حکومتی شاد و شنگول به دامن ج. اسلامی برگردند و همچنان ادعا کنند که در پناه حکومت ولایت فقیه و بر اساس نظریه عباس کیارستمی به برکت اعمال سانسور، فشار، تهدید و تحقیرسینمای جمهوری اسلامی به قله رفیع افتخار راه یافته است. اینها گویا خودشان هم به این توهم دچار شده بودند که این امتیاز ها واقعا برای فیلم های آنهاست و آقای ژیل ژاکوب که سالی حدود 2000 فیلم را که ازسراسر دنیا برای کن می رسد بازبینی می کند، فیلمها ی ارسالی ج.ا را برتر از همه فیلمهای دنیا میداند و شیفته فیلهمای صادراتی است یا عاشق چشم و آبروی فیلمسازان حکومتی.

 در باره نحوه شرکت فیلمهای جمهوری اسلامی در کن بهتر است بخشی از مقاله ی آقای هوشنگ گلمکانی سردبیر ماهنامه مشهورسینمایی فیلم( چاپ ایران) را نقل کنیم. وی در روزنامه شرق نوشت:

«همه چيز از وقتى شروع شد كه به نظر رسيد حضور حداقل يك فيلم و گاهى چند فيلم ايرانى جزء روال كن و سهميه ما شده؛ ...»

 ( توجه می کنید که گلمکانی خیلی صریح اعلام می کند که جمهوری اسلامی در کن سهمیه داشته است  این همان واقعیتی است که ما سالها فریاد می زدیم اما متهم به سیاه بینی می شدیم) .

در حاشیه بگویم این فقط کن نیست که  برای ج. اسلامی سهمیه در نظر می گیرد، بلکه اکثر جشنواره ها  آلوده به مقاصد سیاسی بوده اند و هستند. خوب معلوم است رژیم هم به جریان ها وافرادنسبت به بهره ای که  می برد،باج می دهد. کن با سیاست دولت فرانسه خودش را بیشتر همگام می کند و جواب خوش رقصی اش را هم خواهد گرفت. همچنین رژیم ادعا می کند که به مایکل مور هم بابت همدلی اش هدیه (باج)  داده است اما فقط یک قطعه فرش زیبا(!) سهم او بوده است. خبر مربوط  به این ادعا روی سایت حکومتی انتخاب جلب نظر می کرد و بد نیست برایتان بازگویش کنم. انتخاب از قول مایکل مور در شماره 9 فروردین 86 خود چنین نقل می کند:

 ... «با این که خیلی دوست دارم ایران را ببینم، اما تا به حال نتوانستم به ایران بیایم. گرچه به خاطر فیلم «بولینگ برای کلمباین» یک قطعه فرش زیبا از سوی «فستیوال فجر» برایم ارسال شده که در مقابل درب داخلی منزلم انداخته ام. هر کسی هم به خانه ام می آید از زیبایی این فرش تعریف و تمجید می کند و البته به او می گویم، این فرش حاصل دسترنج مردمانی است که به گفته ی یک احمق روانی، این روزها جزء کشورهای «محور شرارت است»

البته بعید است مایکل مور تا این حد نسبت به سیاست های جهان سرمایه داری بی اطلاع باشد و ساده لوحانه مسایل سیاسی را ارزیابی کند و با پذیرش باجی در حد یک قطعه فرش به مبلغ سیاسی فاشیست های اسلامی بدل شود. ( بهر حال باید درستی و یا نادرستی این خبر تحقیق شود*) اما آنچه که واقعیت است شیوه های متفاوت باج دهی رژیم برای یار گیری  و کسب وجهه جهانی است.

بر گردیم به نقل حرفهای گلمکانی! وی در جای دیگر همان مقاله می نویسد:

...بعضى از آنها كه مى گويند «دارم يك فيلم مى سازم - يا ساخته ام - براى كن.» گويى كن نام يك سينما يا كانال تلويزيونى يا يك پخش كننده است( یعنی میزان حاتم بخشی کن به حدی گسترش یافته بود که هر کس کلید دوربین را می زد، برای کن فیلم می ساخت!)

وقتی سینماگران سینمای گلخانه ای در کن 2006 نخستین ضربه ی کاری را نوش جان کردند، هنوز باورشان نمی شد و شروع کردند به اعتراض که به چه حقی به سینمای انسانی ج.ا این ناانسانها بی اعتنایی کرده اند؟ واسطه هایی مثل محمد حقیقت به یادشان آوردند که اعتراض های شما اگر گسترش بیابد خود این معنا را رشد می دهد که زد و بندی در کار بوده است وگرنه هیچ کشوری به نپذیرفتن فیلمهایش در جشنواره ها اعتراض نمی کند. بله این دلال ها و کارچاق کن های سینمایی بودند که سینماگران را وادار کردند که ساکت بنشینند و دم بر نیاورند، فقط دعا کنند که ارتباط بین غرب فاسد و ج.اسلامی پاک و سالم، حسنه شود تا آنها بار دیگر بشوند فیلمساز مترقی(!)، سهمشان را بگیرن، و باز هم ادعا کنند که در دنیا حرف اول را می زنند. این چنین بود که فیلمسازان گلخانه ای به امید رفع کدورت روزگار می گذراندند، اما یک نقطه امید دیگر داشتند، یادتان هست که سال قبل آقای کاسلیک مدیر جشنواره برلین را وزیر ارشاد آقای احمدی نژاد به جشنواره فجر فراخوانده بود و آقای کاسلیک هم خیلی صریح و روش و بی رودربایستی اعلام داشت که موزه سینمایی شما یک خرس خوشگل و تو دل برو کم دارد و بعد هم برگشت به برلین و به قولش وفا کرد. علاوه بر اینکه خرس بیچاره را به اسارت جمهوری اسلامی فرستاد، 6 فیلم دیگر را هم چباند توی فستیوال و یک هواپیمای در بست هم احمدک فرستاد برای پوشش خبری این موفقیت از پیش تضمین شده. فیلمسازان خیالشان راحت بود که درجشنواره برلین 2007 تا حدودی شکست کن جبران خواهد شد. اما دومین ضربه را همان آقای کاسلیک بی چشم ورو* به اینها وارد آورد. این جشنواره هم به مانند جشنواره کن تمام فیلمهای جمهوری اسلامی را بدون حتا یک استثنا برگشت داد.

 رژیم دیگر صدایش در نیامد، فقط خانم نیکی کریمی را کشف حجاب کردند و با شکل و شمایلی غرب پسند به فستیوال برلین صادر(! )کردند و در مطبو عاتشان هم در خبرهایی که یکنواخت تنظیم شده بود، خانم کریمی را سهم سینمای ج. اسلامی در جشنواره برلین دانستند، به تعبیری یک خانم بازیگر را به فیلم مبدل کردند(!) البته آقای کاسلیک خواسته بود با نشاندن ایشان کنار داوران در یکی از بخش های فرعی، راه باریکه ای را گشوده نگه دارند تا وقی مشکلات اتمی حل و فصل شد، بتوانند باردیگر سینمای جمهوری اسلامی را افتخار آمیز بنمایانند بی آنکه تغییر موضعشان زیاد تو چشم بخورد.

...خیمه شب بازی اتمی کش داده شد و یک سال دیگر هم گذشت و کن شصتمین سال تولدش را در مای 2007 برگذار می کند. آخ! چه حیف شد(!) اگر رابطه، حسنه بود، جشنواره کن چه افتخاری می کرد که سینمای جمهوری اسلامی شصتمین دوره کن را اعتبار می دهد. اما نه، امسال هم همه فیلمهای انسانی/شاعرانه در بست و بدون رویت باز گردانده می شود. تا کنون مطبوعات ج. اسلامی واکنشی نشان نداده اند، اما خبر رادیو فردا در مورد برنامه های امسال کن طوری تنظیم شده بود که در وهله اول خواننده تصور می کند امسال هم سینمای ج. اسلامی در مسابقه حضور دارد. اما اصل قضیه از این قرار است که امسال یک فیلم از مرجان ساتراپی با عنوان پرسپولیس که یک انیمیشن / کمیک استریپ است، برای مسابقه پذیرفته شده که هیچ ربطی به محصولات صادراتی جمهوری اسلامی ندارد ( این فیلم محصول فرانسه است، مرجان ساترابی بطور مشترک با ونسان پارانو ساخنه است.) جمهوری اسلامی هم تا حالا در باره این فیلم سکوت کرده است اما با توجه به مصاحبه خانم ساتراپی که ایران تحت تسلط ج.ا را مشابه رژیم شیلی بعد از کودتای پینوشه می داند، به نظر نمی رسد که رژیم از این فیلم دل خوشی داشته باشد. البته قضاوت نهایی در باره فیلم پرسپولیس میماند برای زمانی که فیلم در جشنواره نمایش داده شود.

اگر برلیناله به گونه کن، فیلمهای جمهوری اسلامی را پس زد، کن هم به مانند برلیناله سهم جمهوری اسلامی را به پذیرش نیکی کریمی برای  داوری یکی از بخش های فرعی محدود کرده است. انگار دنیا بد جوری با کمبود(!) سینما شناس برجسته (!)مواجه شده، چرا که ژیل ژاکوب هم ناچار(! )است نیکی خانم را به کرسی قضاوت فیلم بنشاند.

 اما نیکی خانم با توجه به رفتار وحشیانه ای که این روزها رژیم با زنان بد حجاب(! ) در پیش گرفته است، با چه پوششی در کن حاضر می شود؟ با مقنعه، باچادر، یا با شکل و شمایلی ضد فرهنگ ارزشی(! ؟) یعنی همانگونه که در جشنواره برلین روی صحنه رفت.؟؟؟

مگر بد حجابی در جمهوری اسلامی، بی بند وباری و فساد معنا نمی دهد؟ به نامه نمایندگان مسجد اسلامی، به مینی هیتلر در حمایت از ضرب و شتم و زندان و آزار و اذیت زنان به جرم بی اعتنایی یشان به فرامین پوسیده و ارتجاعی توجهتان می دهم. 

(.... همانطور كه مستحضر مي‌باشيد مفاسد اجتماعي و ناامني‌هاي اخلاقي و مظاهر فساد و تباهي در تعارض بنيادين بانظام مردم سالاري ديني و فرهنگ ارزشي و جامعه پراقتدار اسلامي است كه از دير زمان توسط ام‌الفساد غرب امريكا و صهيونيسم بين‌الملل با بهره‌گيري از توان فني، مالي و هنري، همه جانبه و بي امان عليه نسل جامعه در جريان است. و اضافه می شود. پديده استعماري بي‌حجابي و مظاهر فساد و تباهي و مواد اهريمني افيوني سلامت جامعه را به خطر انداخته كه بر همه خاصه مسولان نظام است كه در صيانت از ارزشها مساعي لازم را معمول دارند.. جدا شده از نامه نمایندگان به احمدی نژاد)

مگر خانم نیکی کریمی با اجازه و همکاری و خواست مقامات سینمایی شبه دولت احمدی نژاد زیر عنوان نماینده سینمای ج. اسلامی درجشنواره برلین شرکت نکردند و قرار نیست به کن هم بروند؟ چطور اگر زنان و دختران جوان ایران کمی موی سرشان دیده شود، مظهر فساد و تباهی توسط ام الفساد غرب وامریکا و صیهونیسم معرفی می شوند، اما این خانم بدون حجاب با آرایش کامل و گوشوارهای چشم نواز، نماینده رسمی جمهوری اسلامی در جشنواره های فیلم است ؟ وقتی از دیدگاه رژیم، حجاب سند نجابت است، پس با معیار های ابلهانه خود آخوندها، مسئولین وزارت ارشاد پادوی رهبر( احمدی نژاد) زنان نا نجیب را زیر عنوان خواننده، مدافع حقوق بشر و محقق و سینماگر به فستیوال ها و مجامع غرب فاسدارسال می کنند.

مگر نمایندگان محترم مسجد اسلامی(!) نمی خواهند دولت با بهره گیری از توان هنری- جلو زنان فاسد را بگیرد؟ پس چرا سفیران هنری حکومت مجاز هستند ارزش های اسلامی را پایمال کنند؟ در محافل فاسدهنری نظیر فستیوال های فیلم شرکت کنند و در میهمانیهای فستیوالی که انواع امکانات لهو و لعب و اشربه الکلی فراهم است، حضور یابند و بدون هیچ عارضه ای به ام القرا برگردند؟ اگر زنان گرفتار شده، عکسی از پوشش همین خانم در جشنواره ها را همراه داشته باشند و از ماموران بپرسند که چطور می شود در محافل خارج از کشور به نمایندگی ج. اسلامی با این شکل و شمایل ظاهر شد اما در داخل ایران با پوششی به مراتب بسته تر از این خانم می گوئید مظاهر فساد و تباهی؟ فکر می کنید چه جوابی دریافت خواهند داشت؟ شلاق و ارسال پرونده به مراجع قضایی...

این رژیم خود از درون فاسد و آلوده است و یک مشت دزد و قاتل و تروریست و شارلاتان زیر عنوان جمهوری اسلامی جامعه را به فساد و آلودگی و اعتیاد کشانده اند و حالا ادعا دارند این زنان بوده اند که تباهی را در جامعه گسترش داده اند. اما دلیل اصلی خشم رژیم از زنان ایران اینست که بعداز 27 سال هنوز قادر نبوده فرامین ارتجائیش را به شیوه همزادش طالبان به آنان تحمیل کنند و بدین جهت کینه عمیقی به دل دارد و هر چندگاه یکبار به بهانه ای آزارشان می دهد. رژیم قبل از شروع برنامه های حمله اخیربه زنان بار ها از طریق صدا و سیمایش آنان را تهدید کرده بود که دست به مقابله با زنان خاطی خواهد زد. بازداشت هزاران نفر ( 150هزار نفر) در این چند روز نشان می دهد که زنان از تهدید های حکومت نهراسیده اند. باید حتم داشت اینبار هم به گونه 27 سال گذشته ملاها در برابر اراده زنان شکست مفتضحانه ای خواهند خورد. باشد که مقابله شجاعانه زنان به حرکت های مهم معلمان، دانشجویان، کارگران، و دیگر مردم درد کشیده سراسر ایران گره بخورد. تنها راه نجات مردم ما سقوط حکومت خونخوار و قرون وسطی ای جمهوری اسلامی  است و بس 

*شایسته است کانون سینماگران در تبعید که میخواهد فعالیش را بار دیگر آغاز کند در نامه ای به مایکل مور این ادعای روزی نامه انتخاب را با وی در میان بگذارد.

 *در فاصله برگذاری جشنواره فجر که کاسلیک مدیر جشنواره برلین و رز عیسی دلال ایرانی/ انگلیسی، چند مدیر دیگر جشنواره ها میهمانش بودند و برگذاری جشنواره فیلم برلین این خبر در مطبوعات حکومتی درج شد:

... در جشنواره فجر امسال (دوسال پیش) از رقم هنگفتی که به این جشنواره اختصاص داده شده بود مبلغ 18 میلیارد تومان (حدودا 10 میلیون پوند) گم شده است. همچنین شنیده شده دو اطاق در وزارت ارشاد تا روشن شدن ابعاد این قضیه پلمپ شده و دو تن از کارکنان وزارت ارشاد که ساکنان این اتاقها و از مظنونین هستند در بازداشت به سر می‌برند. این در حالی است که وزارت ارشاد تا روشن شدن قضیه و پیدا شدن افراد خاطی از دادن هر گونه اخباری در این زمینه به خبرنگاران خودداری می‌کند. (البته بعد از گذشت دو سال هنوز فرد خاطی! پیدا نشده و دو اطاق هم پلمب! مانده اما کارمندان بیچاره چه بلایی بسرشان آمد؟ راستی پول های گمشده توی جیب کی رفته است؟ چرا به پوند محاسبه شده بود؟ مگر همه مزد بگیران ج. اسلامی در جشنواره فجر از انگلستان آمده بودند؟)

بصیر نصيبی 28 آوریل2007 زاربروکن/ آلمان

و بلوگ www.cinemayeazad.blogspot.com

cinema-ye-azad@t-online.de

اردیبهشت دوزخی 1386 است. گوشه‌ای می‌نشیند و سیگاری می‌گیراند و به هیچ‌کجا نگاه می‌کند. مگر می‌تواند؟ چگونه می‌شود از فشار این همه مصائب همیشگی رهایی یافت. نه می‌شود نوشت و نه کتاب تازه‌ای برای خواندن پیدا می‌شود.

از بلندگوی بالای برج باز هم صدای فریادی بلند می‌شود که همه را به سوی "یکی" فرا می‌خواند. نمی‌خواهد به هیچ‌کجا خوانده شود. حالش از این همه تکرار همیشه همه چیز بهم می‌خورد. سال گذشته نمایشگاه کتاب تهران. امسال نمازخانه بزرگی که از برج هایش همواره صدای احضار و احتضار فریاد می‌شود، مصلا. تازه تهدید کرده بودند که همه باید بیایند و همه را به "آنجا" فراخوانده بودند. "آنجا" که بعداً یکی دوتایی رفته بودند و به جای بقیه شام خورده بودند و اعلام کرده بودند، شام نخورده اند و خائنانه قول داده بودند همه در "نمازخانه بزرگ" برای خدمت (کتابفروشی) شرفیاب خواهند شد. از شنیدن نام آن دکان دار دو نبش حالش بد می‌شد. کسی که مافیای کاغذ و پخش کتاب هایش می‌تواند هر نویسنده و ناشر نوآمده ای را از پای درآورد. و هم او بود که به همه خیانت کرد.  به کتاب و به نویسنده و به نمایشگاه و از همه بیشتر به مردم. مردمی که ادبیات و فرهنگشان رو به نابودی است و کتاب‌ها و کتاب نویس هایشان در سانسور و فشار.

یاد روزی افتاد که او هم احضار شده بود، با چشم بنده نشانده بودند رو به دیواری سرد و زده بودند تو سرش که چرا چنین می‌نویسد و باید چنان بنویسید. فریاد زد

ـ  این‌ها به خودشان هم رحم نمی‌کنند، مسجد که مغازه نیست، تا در آن کتاب بفروشند.

ـ ما تصمیم می‌گیریم که چه کاری را در کجا انجام دهیم. شما بهتر است فقط گوش باشید.

سیگار نصفه، نیمه در پیش دستی کنار کاناپه خاموش می‌کند. همه جای اتاق پر است از پیش دستی‌هایی که پر است از ته سیگار که برای عبور از هر کجا و نشستن روی هرکدام از مبل‌ها و صندلی‌ها باید مراقب بود؛ کتابی بر می‌دارد. اردیبهشت 1384 و این تاریخ انتشار آخرین کتابش بود. متوجه نمی‌شود که صدای فریادی که در خیابان "اذان" می گفت، چه وقت تمام شده است.

ـ چرا هیچ وقت "از آن" نمی‌گوید و چرا بدون هیچ تغییری همیشه همین دستورات را فریاد می‌زند؟

یاد مصلا و یاد اشعار حافظ افتاد. کتاب در دسترس نبود. اگر بود هم در نشرهای متاخر این بیت را حذف کرده بودند، از بر خواند

ـ در میخانه ببستند، خدایا مپسند که در خانه تزویر و ریا بگشایند.

...

تا سال بعد هرچه کتاب داشت، چند بار خوانده بود. کتاب ها را مخفی کرده بود، مامورها همه جا بودند با مشعل هایشان، مثل فیلم "تروفو" کتاب ها را می‌سوزاندند. سلطه، کامل شده بود و او غرق دود سیگار و نشئه کتاب‌هایی که همه‌شان را حفظ کرده بود. کتاب فروش‌ها تعطیل و یا تغییر کرده بودند و نمایشگاه هم برگزار نمی‌شد. حتا کتاب‌های درسی از برنامه آموزشی حذف شدند و معلم‌ها تنها به دروس مذهبی و شفاهی و قرآن اکتفا می‌کردند. عطارها جای پزشکان را گرفته بودند و آخوندها در تمام شئونات زندگی مردم، حتا حمام گرفتن، حضور و دخالت مستقیم داشتند. برای سلام کردن به هم به مردم مجوز می‌دادند و اگر کسی بی‌اجازه در خیابان به دیگری سلام می‌کرد به جرم "برهم زدن نظم عمومی" و "اخلال در امنیت ملی" روانه زندان می‌شد. روزنامه‌ها را فقط در خاطره‌ها می‌شد یافت و کسی حق خرید و فروش قلم و کاغذ نداشت.

در را شکستند و وقتی با پوتین هایشان همه پیش دستی‌هایی را که پر بودند از ته سیگار پخش و پلا کردند، او می‌خندید. مشعل‌ها را به سویش نشانه گرفتند و فریاد زدند: « کتاب‌ها؟» و او می‌خندید.

ـ در تمام این چند سال به جای غذا کتاب هایش را می‌خورده

ـ بزغاله

و او همچنان می‌خندید. آتش گشودند و تمامش را در دقیقه‌ای سوزاندند. خاکسترش، مثل کاغذ سوخته، در هوا پخش شد و باد بردش تا هرکجا. سایه‌ای همه جا را گرفته بود. کاغذهای سوخته کتاب‌هایی که سوخته بودند. کتاب‌هایی که همه زندگی کسی بودند که همه سال‌های "بی کتابی" را با خوردن کتاب‌هایش تاب آورده بود.

وبلاگ دیگر

digarblog@gmail.com

تالستوی می نویسد: «ما باید از چیزهایی سخن بگوییم که همه می دانند، ولی هر کس را شهامت گفتن آن نیست».

آنچه قاسم کشکولی درباره ی سانسور آخرین اثرش به نام «رمان نامه» نوشته است، مصداق دفاع از آزادی اندیشه و شهامت بیان آن است. شاید بزرگ ترین رسالت یک نویسنده نیز چیزی جز این نباشد که از هر تمهیدی برای دستیابی خواننده به متن استفاده کند. چه تمهیدهای زیباشناسانه ی درون متن و چه تمهیدهای تحمیلی و درگیری های خارج از متن برای انتشار آن.

اما در سرزمینی که هنوز داغ شاعر کشی بر سینه دارد و سر نویسندگان در آن بالای دار است و زندان در انتظار آن که سازی دیگر می زند، چنین دفاع و چنین شهامتی، نادر و در عین حال ستودنی است.

قاسم می نویسد: «حالم دارد بهم می خورد» و «دیگر حوصله ی روایت را ندارم». راوی که حوصله نکند محکوم است به مرگ و نویسنده ی این دیار هم که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد! خلاف جریان می رود تا ناکجایی خود خواسته، و غریق زلال آگاهی خویش می شود. چرا که در سرزمینی که به قول فروغ «ایمان» از دست رفته باشد، دیگر ماندن ثمری ندارد. اما همین ماندن و هم چگونه رفتن، شهامتی می خواهد که دیگران، بسیارند، که از آن ناتوانند.

قاسم کشکولی از چیزهایی سخن می گوید که همه می دانند، ولی هر کس شهامت گفتن آن را ندارد...

وبلاگ تاسياني

http://tasyani.blogspot.com

tasyaniblog@gmail.com 

ما مسئله دار هستیم

از ٢٨ فروردين تا ٤ ارديبهشت ماه، چهار وب نگار فمينيست  برای تلاش علني در جهت بهبود وضعيت زنان در ايران به زندان محکوم شده اند. جرم آنان از جمله آن است که از اينترنت نيز در جهت ساماندهي جنبش زنان، ابراز نظر و خواست هاي خود و همچنين انتقاد از تبعض نسبت به حقوق زنان، استفاده کرده اند. گزارشگران بدون مرز تاسف خود را از صدور اين احکام سنگين اعلام و حمايت خود را مبارزه ی فمينيت های ايران بر روی وب اعلام مي کند.

 گزارشگران بدون مرز در اين باره اعلام مي کند : " عليرغم آزار های دائمي فعالان جنبش زنان، اين جنبش در ايران روز به روز گسترده تر مي شود و جمهوری اسلامي را به وحشت انداخته است. اينترنت امروز به ميداني برای مبارزه ی زناني که خواهان حقوقي برابر با مردان در کشوری سخت گير هستند، تبديل شده است. اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" که توجيه قانوني محکوميت به زندان برای چهار فمينيست ايراني ست را مضحک مي دانيم و آنرا محکوم مي کنيم"

 از سوی شعبه شش دادگاه انقلاب اسلامي تهران، فريبا داودی مهاجر روزنامه نگار بسياری از روزنامه های توقيف شده ی اصلاح طلب و وب نگار سايت های  تغيير برای برابری و  زنستان، به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی" به يکسال زندان قطعي و سه سال زندان تعليقي، سوسن طهماسبي فعال حقوق زنان و وب نگار صفحه انگليسي سايت   تغيير برای برابری، به اتهام "اقدام علیه امنیت ملی ازطریق شرکت در تجمعات غیرقانونی" به شش ماه زندان قطعي و يک سال نيم زندان تعليقي، نوشين احمدی خراساني سردبير مجلات فصل زن و جنس دوم و پروين اردلان روزنامه نگار پر سابقه در بسياری از روزنامه ها و مجلات ايراني، از همکاران سايت های  تغيير برای برابری و  زنستان به اتهام "تبانی و اجتماع جهت بر هم زدن امنیت کشور"  هر کدام به شش ماه زندان قطعي و دوسال نيم زندان تعليقي، محکوم شده اند. چهار وب نگار فمينيست در انتظار دادگاه تجديد نظر آزاد هستند.

 هرچهار زن به زندان محکوم شده، فعالان  کارزار " یک میلبون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان" در ايران هستند که از اينترنت نيز برای تحقق خواسته های خود بهره مي برند. از سوی ديگر  آنها برای شرکت در تظاهرات ٢٢ خرداد ١٣٨٥در تهران، تحت تعقيب قضايي قرار گرفته بودند. در اين تظاهرات مسالمت آميز که از سوی نيروهای انتظامي به خشونت کشيده شد و ده ها تن بازداشت شدند، بر روی پلاکارد های زنان نوشته شده بود " ما زنيم، انسانيم، اما حقی نداريم و حقوق زنان حقوق بشر است."

 محکوميت فعالان حقوق زنان در روزهايي صورت مي گيرد که بار ديگر از سوی مقامات مسئول ايران طرح مبارزه با "بدحجابي" چون هر سال در آغاز فصل تابستان شروع شده است و ماموران انتظامي با زناني که لباس روشن و يا بخشي از موهايشان از روسری بيرون افتاده است با خشونت رفتار مي کنند.

 گزارشگران بدون مرز يادآور مي شود که سايت های،  تغيير برای برابری، کانون زنان ايران و ميدان زنان  در ايران مسدود شده اند. اين سايت های اطلاع رساني خواهان تغييرات قوانين اساسي ايران به نفع زنان هستند.

 ايران از جمله ١٣کشور دشمن اينترنت در جهان است که از سوی گزارشگران بدون مرز برگزيده شده اند